‘Over Leven’ – een persoonlijke impressie van een peer-support-werker 

Cassandra Barkman is coördinator van het SOMO-buddyproject en het Zandraket Collectief. Beide initiatieven werken samen in het bieden van peer support aan mensen met psychische ontwrichting. De gedachten in ‘Over Leven’ geven Cassandra’s persoonlijke impressie weer vanuit haar contacten als peer-support-werker bij het buddyproject.  

Over Leven

Ik steek een kaarsje aan

Ik voel sterk een verbinding met de mensen die zich zo donker voelen dat ze dood willen. Vandaag stak ik een kaars aan. Ik deelde het met iemand die ik ken die hiermee worstelt. 

En terwijl dat vlammetje brandde, dacht ik aan zoveel mensen die vandaag, gisteren, deze week, maand en al veel langer worstelen. Mensen die worstelen met grote gevoelens. Die zich soms helemaal niet gezien voelen, juist omdat ze zo worstelen terwijl wij op dat moment even niet worstelen. 

Ik denk aan die pijnlijke dynamiek waarin iemand alleen hulp kan krijgen als die “ja” zegt tegen het leven, terwijl diezelfde persoon vanbinnen misschien alleen maar dood wil. Alsof je eerst moet beloven te willen blijven, terwijl je vooral verlangt dat de ondraaglijke pijn stopt. 

Misschien willen veel mensen niet zozeer dood. Misschien willen ze dat wat zo overweldigend zwaar is, ophoudt. Maar als je zo diep zit, voelt dat verschil soms onbereikbaar. En dan raken we verstrikt. Hulpverleners die wachten op een teken van levenswil. Mensen die die levenswil niet kunnen voelen. Een dynamiek waarin beide niets nieuws proberen. 

In dat spanningsveld steek ik een kaarsje aan. 

Niet als oplossing 
Niet als antwoord 
Maar als gebaar 

Een klein vlammetje dat zegt: 
ik zie jullie 
Ook als jullie jezelf niet gezien voelen 
Ook als je geen “ja” kunt zeggen. 
Ook als je alleen maar moe bent van het vechten.